Dostałem dziś zaproszenie do grupy na Facebooku. Grupa nazywa się "Tak dla polskiej muzyki" - polscy wykonawcy nawołują w niej o większą ilość polskiej muzyki w radiu. Pojawia się w niej między innymi grupa Kombii, Janusz Panasewicz, DJ Adamus, zespół Kumka Olik i kilku innych. Wykonawcy w krótkich filmikach nawołują do solidaryzowania się z projektem nowelizacji ustawy, którego głównym zamierzeniam jest nakaz grania większej ilości polskiej muzyki przez stacje radiowe. To akcja wymierzona przeciwko stacjom radiowym, które w dużej mierze są przeciw nowelizacji.

Próbowaliście kiedyś dodzwonić się do dużej firmy w jakiejś sprawie? Na pewno natrafiliście na skomputeryzowany system odbierania telefonicznych zgłoszeń, który ja osobiście nazywam "papugą". Nie znoszę kiedy w firmie odbiera automat i kieruje mnie potem w kolejnych etapach do tego jedynego konsultanta, który odpowie mi (bądź nie) na moje pytania. Czuję się zawsze jakbym był kolejnym trybikiem tej wielkiej firmy, która każe mi tylko wciskać przyciski na klawiaturze.

Ja wiedziałem, że tak będzie - po okresie żałoby zaczynają się pojawiać różne wątpliwości dotyczące tragedii pod Smoleńskiem. Natura ludzka jest taka, że wystarczy tylko zasiać źródło niepewności aby ruszyła lawina domysłów, mitów, oskarżeń. Tak również stało się w przypadku tragedii która dotknęła nasz kraj. W internecie wrze dyskusja na temat katastrofy Tu-154, wypowiada się każdy (bo przecież internet to takie demokratyczne medium), każdy może coś dorzucić od siebie, bez względu na to czy zna się na tym czy nie.

Nie mogę czytać internetowych forów. Denerwują mnie głupie wpisy, jad toczący się z wielu wypowiedzi, przekomarzanie się tylko po to, by pokazać swoją wyższość i domniemaną inteligencję. Nie istnieje coś takiego jak trzeźwa, rzeczowa dyskusja - komentarze do internetowych artykułów zwykle są wredne, głupie i często nie na miejscu.

Zapewne nie ma w kraju osoby, która nie dowiedziała się o katastrofie samolotu rządowego pod Smoleńskiem. Ta informacja do wielu dotarła rano podczas porannej krzątaniny, śniadania, czy spaceru. Odezwały się telefony, pojawiły smsy, a z ekranów i głośników radiowych zaczęły płynąć wiadomości, w które trudno było uwierzyć.

Jakiś czas temu miałem (wątpliwą) przyjemność przeprowadzić dłuższą korespondencję z jednym ze słuchaczy. Wymiana opinii na temat muzyki szybko przeniosła się na inne, poboczne kwestie, ale głównie krążyła wokół pytania - czego słuchają ludzie? Jaką muzykę powinno grać radio, żeby ludziom spodobało się to, co usłyszą w głośnikach?